“ใครให้พวกเขาเรียกลูกพี่?” หลิงหลานทำหน้าเย็นชา ริมฝีปากกระตุกเล็กน้อย และเค้นคำพูดประโยคนี้ออกมาจากในลำคอ เธอไปเข้ากองทัพนะ ไม่ใช่เข้าแก๊งมาเฟีย
ทุกคนที่อยู่ข้างกายมองซ้ายมองขวา ทำเป็นไม่สนใจคำพูดของลูกพี่ตัวเอง
พวกเขาแสดงออกเช่นนี้ หลิงหลานยังมีอะไรที่ไม่รู้อีกล่ะ ใครก็หนีไม่พ้น ทุกคนมีส่วนแบ่งกันหมด ควรรู้เอาไว้ว่าหลิงหลานเป็นคนเก็บตัวไม่ชอบออกไปไหนเสมอ เลยไม่ได้พูดคุยอะไรกับสมาชิกกลุ่มด้านล่าง ถ้าเกิดไม่ใชเพราะเจ้าพวกที่อยู่ข้างกายนี้ออกคำสั่ง เชื่อว่าสมาชิกกลุ่มเหล่านี้ไม่กล้าตะโกนเรียกลูกพี่ในที่สาธารณะแน่นอน
“ไว้เดี๋ยวพวกนายได้เห็นดีกัน” หลิงหลานกัดฟันกล่าว เธออยากจากไปอย่างเงียบสงบ แต่นึกไม่ถึงว่าจะทำให้เจ้าพวกนี้ทำก่อเรื่องสะเทือนเลือนลั่น หลิงหลานรู้สึกว่าหลังจากที่เธอเข้ากองทัพแล้ว ชีวิตไม่มีทางสงบสุขเหมือนที่เธอกับพ่อคิดไว้แน่นอน
พอได้ยินคำพูดประโยคนี้ของลูกพี่ พวกฉีหลงก็รู้สึกว่าหัวใจหนาวยะเยือก พวกเขาสบตากันเองแวบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหาแพะรับบาปทันที ลั่วล่างเห็นหลิงอี้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดของฝูงชน แววตาพลันเปล่งประกาย
เขากวักมือเรียกหลิงอี้โดยพลัน “หลิงอี๋ มานี่สิ”
ห
