อกหนึ่ง แล้วก้าวขึ้นหน้าฉับพลัน เสียงเย็นเยียบกระจ่างใสดังขึ้นที่ข้างหูของทุกคนว่า “ขอบใจทุกคนที่มาส่งพวกเรา แต่พวกนายยังเป็นนักเรียนอยู่ ตอนนี้ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบทุกอย่างของโรงเรียน!”
หลิงหลานกล่าวถึงตรงนี้ ก็ใช้ดวงตาเย็นชากวาดมองทุกคนรอบหนึ่ง ทุกคนในที่นี้รู้สึกว่าดวงตาคู่นั่นกำลังมองมาที่ตน การตำหนิในแววตาของหลิงหลานทำให้พวกเขาก้มหน้าลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“ยืนตรง!” หลิงหลานพลันออกคำสั่ง ทุกคนยืนตัวตรงทันที
“กลับหลัง!” ผู้คนเกือบหมื่นกลับหลังหันพร้อมกัน ไม่มีความสับสนวุ่นวายแสดงออกมาท่ามกลางความเร่งรีบเลย การเคลื่อนไหวที่เป็นระเบียบอย่างน่าประหลาดใจทำให้ผู้คนที่เห็นฉากนี้ต่างอึ้งทึ่ง
“ฉันจะรอพวกนายในกองทัพที่ยี่สิบสาม ตอนนี้พวกนายเดินไปข้างหน้า ปฏิบัติ!” หลิงหลานออกคำสั่งอีกครั้ง
ทุกคนรู้ว่ากิจกรรมส่งอำลาสิ้นสุดลงแล้ว ลูกพี่ไม่อยากให้พวกเขาโดดเรียน แต่ลูกพี่ก็ทิ้งคำพูดไว้เหมือนกัน เขาจะรอพวกเขาในกองทัพที่ยี่สิบสาม ลูกพี่ไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขาเลย คนของหลิงเทียนพอใจแล้ว พวกเขาออกจากท่าจอดยานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่นานก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
หลิงอี้ไม่ได้ไปกับพวกเขา ถึงแม้เขาเองก็
