ีข้อยกเว้นมาก่อน
ด้านหลังหลิงอี้ก็คือพวกลูกทีมของเขาที่ไม่ห่างจากหลิงอี้เลย ตอนที่หรงจื้อรั่วกับอี้เทียนเกอเห็นหลิงอี้ร้องเรียกคุณชายหลาน พวกเขาก็กำหมัดแน่นตามจิตใต้สำนึก เผลอจ้องมองหลิงหลานโดยไม่ได้ตั้งใจ
หลังจากที่หลิงอี้ร้องเรียกแล้ว เขาคล้ายกับโล่งอก ไม่ว่าคุณชายหลานของเขาจะยินดียอมรับหรือไม่ เขาก็แสดงความคิดของเขาออกมาให้เห็นแล้ว เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่นว่า “บางที คุณชายหลานอาจจะลืมผมไปแล้ว คิดๆ ดูแล้ว พวกเราไม่ได้เจอกันเกือบสิบห้าปีแล้วนะครับ”
หลิงหลานตอบกลับนิ่งๆ ว่า “ฉันรู้ ตอนนั้นฉันยอมทำตามความปรารถนาก่อนตายของพ่อนาย ให้นายกลับมาเป็นสถานะชาวบ้านตามเดิม นายไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลหลิงของพวกเราอีกแล้ว”
หลิงอี้ได้ยินคำกล่าวก็เอ่ยด้วยความสะเทือนใจว่า “แต่พวกคุณไม่เคยถามผมเลยว่าผมยินดีหรือเปล่า? ต่อให้ผมอายุยังน้อย แต่ผมก็มีสิทธิ์เลือกเหมือนกันนะครับ”
หลิงหลานมองเห็นความลังเลในแววตาของหลิงอี้ เธอครุ่นคิดสักพักก็เอ่ยว่า “ก็ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะให้โอกาสนายได้เลือกสักครั้ง”
แววตาของหลิงอี้เปล่งประกาย เขายิ้มกว้างขึ้นมาอย่างเต็มที่ “ขอบคุณครับ คุณชายหลาน” เขารู้ว่
