.1 วินาทีสุดท้ายไม่ได้ค่ะ ฉันเลยอยากอาจารย์ว่า ฉันขาดเรื่องไหนกันแน่คะ?” หลิงหลานถามด้วยความจริงจัง
อาจารย์หมายเลขสามตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยกล่าวว่า “เรื่องนี้ได้แต่เข้าใจโดยสัญชาตญาณ ถ่ายทอดทางคำพูดไม่ได้หรอก เอาแบบนี้ละกัน เธอสัมผัสด้วยตัวเองดีกว่า”
เพิ่งจะสิ้นเสียงพูด ยังไม่ทันที่หลิงหลานจะสอบถามอีกครั้ง ก็เห็นอาจารย์หมายเลขสามโบกมือทีหนึ่ง แรงมหาศาลสายหนึ่งพุ่งเข้าหาหลิงหลาน หลิงหลานไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ก่อนจะถูกดีดออกมา ร่วงหล่นลงไปด้านล่างโดยพลัน
ชั่ววินาทีที่หลิงหลานถูกดีดจนร่วงลงไปนั้น เธอตกใจจริงๆ แต่หลิงหลานเชื่อว่าอาจารย์หมายเลขสามไม่มีทางทำร้ายเธอ ไม่นานก็สงบใจลง แล้วรอคอยอย่างเงียบเชียบให้สติกลับมาควบคุมได้
‘ตูม’ หลิงหลานรู้สึกแค่ว่าตัวเองถูกกระแทกอย่างหนักหน่วง ร่างกายเหมือนกับผ่านการถูกบดขยี้ก็ไม่ปาน เจ็บปวดยากจะทานทนไปทั่วทั้งร่างกาย ทำให้พริบตาหนึ่งเธอเข้าใจผิดว่า เธอได้กลับไปยังชาติก่อนหรือเปล่า ที่ทุกวันต้องทนรับการฉีกกระชากของร่างกาย เจ็บจนไม่รู้ว่าตัวเองเป็นหรือตาย
“เฮ้ๆ ตื่นเร็วเข้า” เธอรู้สึกได้ว่าถูกคนตบหน้าเบาๆ หลิงหลานก็ลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นเด็กหนุ
