“ลูกพี่ เธอหุนหันเกินไปแล้วนะ” พอเห็นสถานการณ์ของหลิงหลานดีขึ้น เสี่ยวซื่อก็กระโดดออกมาตำหนิทันที
“ฉันเองก็คิดไม่ถึงว่าผลสะท้อนกลับจะแรงขนาดนี้” หลิงหลานเอ่ยด้วยใบหน้าไร้เดียงสา
“อย่ามาหลอกกันนะ ถ้าเกิดเธอไม่ดึงดันแสดงความทรงจำของเซี่ยอี๋ขึ้นมาอีกครั้ง แรงสะท้อนกลับจะรุนแรงขนาดนี้ได้ยังไง?” แค่อ่านความทรงจำเพียงอย่างเดียวไม่ทำให้ลูกพี่ได้รับบาดเจ็บหรอก ประเด็นสำคัญคือเธออยากแสดงภาพความทรงจำเดิมขึ้นมาอีกครั้ง และเรื่องนี้จำเป็นต้องอาศัยการฝึกฝนของลูกพี่มาประคับประคองไว้ เดิมทีก็เป็นการควบคุมข้ามระดับแล้ว และยังฝืนแสดงภาพแสดงความทรงจำดั้งเดิมขึ้นมาอีก สุดท้ายลูกพี่ได้รับแรงสะท้อนกลับเท่านี้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว
เสี่ยวซื่อยิ่งคิดก็ยิ่งนึกหวาดกลัว น้ำตาคลอเบ้า นัยน์ตาเต็มไปด้วยการต่อว่าต่อขาน
แววตาของหลิงหลานไหววูบ กำลังคิดจะเบนออกจากหัวข้อนี้ แต่พอเห็นความหวาดกลัว ความเสียใจและความโศกเศร้าในแววตาของเสี่ยวซื่อ หัวใจก็อ่อนยวบ ท้ายที่สุดก็เปลี่ยนเป็นเอ่ยขอโทษว่า “ขอโทษที่ทำให้นายเป็นห่วงนะ ต่อไปฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บแล้ว วางใจเถอะ เสี่ยวซื่อ” เธอยื่นมือไปลูบหัวเสี่ยวซื่อ ขณะที่รู้สึกอ
