น ทั้งหมดนี้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของคุณแม่ที่ชอบวิตกกังวล ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้อายุในใจเธอไปถึงช่วงคุณแม่แล้วล่ะ น่าจะแก้ไม่ได้ทั้งชาติแล้ว
คำพูดของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อแววตาเปล่งประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี “ลูกพี่ หรือว่าเธอ….”
หลิงหลานพยักหน้าเล็กน้อย “ถึงเวลาแล้ว”
ไม่เพียงถึงเวลาสำหรับเธอ แต่ก็สำหรับเพื่อนๆ ของเธอเหล่านั้นด้วย พวกเขาถึงเวลาเดินออกมาจากเกราะป้องกันของเธอ และต่อสู้อย่างหนักหน่วงกับกลุ่มอำนาจต่างๆ ไม่ว่าชนะหรือแพ้ล้วนเป็นการกระตุ้นให้พวกเขาเติบโตขึ้น
“แต่ว่าเดี๋ยวลูกพี่ก็รวมโรงเรียนเป็นหนึ่งเดียวได้แล้วนะ เก็บตัวฝึกวิชาตอนนี้ ถ้าเกิดแพ้ขึ้นมา ความพยายามที่ผ่านผาไม่เสียเปล่าเหรอ?” เสี่ยวซื่อตัดใจไม่ลงอยู่บ้าง มอบสถานการณ์ดีๆ ที่สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากให้พวกฉีหลงแบบนี้ เขาไม่วางใจเอามากๆ
หลิงหลานหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดีดนิ้วใส่เข้าไป “นายคิดว่าฉันอยากกลายเป็นราชาของโรงเรียนจริงๆ เหรอ?”
เสี่ยวซื่อลูบศีรษะตัวเองที่เจ็บจากการถูกดีด แล้วทำหน้าไม่เข้าใจ
“ถ้าไม่ตั้งเป้าหมายพยายามต่อสู้ให้พวกเขา แล้วพวกเขาจะมีแรงจูงใจให้แข็งแกร่งขึ้นได้ยังไง? และเป้าหมายการเป็นราชาของโรงเรียนนี้ก
