ไม่ได้เดินเข้าไปในใจเพื่อนเหล่านี้จริงๆ นี่ทำให้เซี่ยอี๋เสียใจมาก และก็รีบร้อนอยากได้รับการยอมรับจากหลิงหลาน
ดังนั้น เซี่ยอี๋จึงกังวลมาตลอด พอลูกพี่กลับมา เขาพบว่าเมื่อเทียบกับลูกทีมคนอื่นๆ แล้ว เงื่อนไขสำคัญที่เขาขาดไปคือ—เวลา! เขาไม่มีช่วงเวลาที่เติบโตมาพร้อมกับลูกพี่ ทำให้เขาสูญเสียโอกาสอยู่กับพวกเพื่อนๆ ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และก็ ทำให้เขายากจะยึดครองตำแหน่งในใจหลิงหลานกลายเป็นคนที่อีกฝ่ายเชื่อใจ
นี่ก็เลยทำให้หลิงหลานไม่ได้ห่วงใยและอดทนดูแลเขาอย่างทั่วถึงเหมือนกับพวกฉีหลงลั่วล่าง ไม่ได้ตวาดเขา อยากตีก็ตีเขา อยากเตะก็เตะเขาเหมือนกับพวกฉีหลงลั่วล่าง (ส่วนลึกในใจเซี่ยอี๋เป็นมาโซคิสม์) และก็ไม่ได้สั่งงานเขาโดยไม่เกรงใจเหมือนกับที่สั่งพวกฉีหลงลั่วล่าง…พูดให้ดีหน่อย นั่นเรียกว่าเกรงใจ พูดให้ไม่น่าฟังหน่อย นั่นก็คือการไม่สนใจอย่างแน่นอน
ใช่แล้ว เขาเซี่ยอี๋ไม่ได้อยู่ในสายตาลูกพี่เลย เป็นเหมือนกับคนผ่านทางที่มีก็ได้ไม่มีก็ได้ ทำได้แค่ตามหลังพวกฉีหลงลั่วล่าง พยายามแสดงความมีตัวตนอย่างน่าสงสาร... ความรู้สึกนั้น โคตรอึดอัดเลย! ทำให้เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะว่าสิ่งที่เขาขาดไปก็คือช่วงเว
