คน และก็ไม่ใช่ว่าเหลยถิงจะโชคร้ายกันทุกคน เมื่อหุ่นรบตัวที่สามผ่านตรงจุดดักซุ่มของหลิงเทียนและโดนโจมตีขัดขวาง ลางสังหรณ์ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงอันตราย และหลีกเลี่ยงจุดสำคัญได้พอดี ปืนนัดนั้นเลยยิงโดนแค่ต้นขาเท่านั้น เขาจึงโชคดีหนีพ้นเภทภัยมาได้
“น่าเสียดายชะมัด!” ลั่วล่างที่ยิงปืนนัดนี้พลาดก็เบ้ปากด้วยความหงุดหงิด ทว่าเขาไม่ได้ขยับเขยื้อน หากแต่อดทนรอคอยโอกาสถัดไป
“ศัตรู! อยู่ที่ไหนกันแน่?” ลูกทีมของเหลยถิงที่หนีรอดภัยมาได้ก็หลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา เขาเปิดเรดาร์หุ่นรบจนกว้างที่สุด แต่ไม่มีการตอบสนองบนเรดาร์เลยสักนิดเดียว ราวกับว่าปืนนัดเมื่อกี้เป็นเพียงความเข้าใจผิดของเขาเอง
รอบด้านเงียบเชียบมาก ทว่าความเงียบในเวลานี้กลับทำให้ลูกทีมของเหลยถิงสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างมาก เขาสูดลมหายใจลึก ให้ตัวเองใจเย็นลง หลังจากนั้นก็กดปุ่มติดต่อหัวหน้าทีมโดยไม่ลังเล “หัวหน้า เมื่อกี้ฉันสัมผัสได้ถึงการโจมตีของหลิงเทียน แต่ว่าให้ตายสิ เรดาร์ของฉันหาร่องรอยของคนโจมตีไม่เจอเลย
เถียนเจียจวิ้นได้ยินคำกล่าว สีหน้าก็เปลี่ยนไป สิ่งแรกที่เขานึกถึงคือระบบกิ้งก่าเปลี่ยนสี ถึงแม้ระบบนี้จะเป็นอุปกรณ์ชั้นสูงในโลกหุ่นรบ
