ส่ายหน้าบอกว่า “ไม่น่าใช่หลิงหลานนะครับ”
“นายดูออกได้ไงว่าหมายเลขหนึ่งไม่ใช่หลิงหลาน?” ผู้อำนวยการเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
มุมปากของถังอวี้เผยรอยยิ้มจางๆ “เส้นทางการเคลื่อนที่ของหุ่นรบงดงามมากเกินไปครับ”
“ความงดงามก็เป็นการแสดงให้เห็นว่าวิธีการควบคุมดีไม่ใช่เหรอ?” ผู้อำนวยการเอ่ยด้วยความไม่เข้าใจ
“ใช่ครับ แสดงให้เห็นว่าวิธีการควบคุมดีจริงๆ แต่ก็ไม่ได้จำกัดแค่นี้เหมือนกันนะครับ” ถังอวี้กล่าวถึงตรงนี้ก็อดเอ่ยพลางยิ้มแย้มไม่ได้ “อันที่จริง นักเรียนทหารคนหนึ่งสามารถทำได ด้ถึงขั้นนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว น่าเสียดาย หลังจากที่เคยเห็นการควบคุมของหลิงหลาน ผมก็รู้สึกว่ามันไม่เข้าตาแล้วครับ”
“การควบคุมของหลิงหลานไปถึงขั้นนั้นแล้ว?”
“กลับคืนสู่ธรรมชาติครับ!” คำพูดของถังอวี้ทำให้ผู้อำนวยการใจสั่นสะท้าน นี่ก็คือพื้นฐานในการเลื่อนขั้นสู่ระดับราชัน หรือว่าหลิงหลานไปถึงขั้นนี้แล้ว?
“การควบคุมของหลิงหลานไม่ได้แสวงหาความงดงามราบรื่นอีกต่อไป แต่ว่าเป็นความเรียบง่ายครับ” ถังอวี้อุทานด้วยความชื่นชม นึกถึงตอนนั้นการควบคุมของเขาพัฒนาจากซับซ้อนตระการตามาเป็นควา ามเรียบง่ายแม่นยำ เป็นเพราะเขาผ่านสงครามความเป็นความตายมานับครั้ง
