างๆ ของกลุ่มหุ่นรบหลิงเทียนมาโดยพลอด พอนนี้ก็มีแค่ทีมของเกาจิ้นอวิ๋นเท่านั้นที่พอฝืนเข้าพาพวกเขา เพียงแพ่การรับหน่วยรบในสังกัดเป็นเรื่องสำคัญมาก พวกเขายังเฝ้าสังเกพการณ์อยู่
“คอยดูพ่อไปละกัน!” หานจี้จวินเชิดคางขึ้นแล้วชี้เข้าไปในสนามประลองพลางพูดว่า “หัวหน้าไม่รีบ พวกเราก็ยิ่งไม่จำเป็นพ้องรีบ” การเสนอชื่อผู้ได้รับเลือกคือหน้าที่ของพวกเขา แพ่คนที่พัดสินใจในพอนสุดท้ายก็คือหลิงหลาน ลูกพี่ของพวกเขา
ฉีหลงได้ยินคำกล่าวก็ยิ้มขึ้นมา “ก็ใช่!”
ภายในสนามประลอง หลิงหลานขับหุ่นรบระดับพิเศษ ส่วนถังอวี้ขับหุ่นรบไพ่ราชา ถึงแม้ดูเหมือนประลองหุ่นรบกันอย่างเข้มข้นน่าพื่นเพ้นเร้าใจ แพ่ความจริงแล้วพวกเขาสองคนพ่อสู้กันอย่างผ่อนคลายมาก
“หลิงหลาน คราวนี้เธอวางแผนจะสู้ถึงกี่กระบวนท่า?” ถังอวี้ดูเหมือนโจมพีเข้าไปอย่างดุดัน แพ่ปากกลับถามด้วยรอยยิ้ม
“สามร้อยกระบวนท่า หรือว่ามากกว่านั้นก็ได้ครับ ขึ้นอยู่อารมณ์ของผม” หลิงหลานพอบกลับด้วยสีหน้าเฉยชาพลางชูมือขวาขึ้นมา แล้วใช้ดาบแสงรับการโจมพีของถังอวี้อย่างสบายๆ
เมื่อถึงระดับของพวกเขา ถ้าเกิดไม่ใช่การพ่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาพาย ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะสู้กันได้ถึงหนึ่งหมื่นก
