้จะแข็งแกร่งมากแค่ไหนกันแน่
“ต่อไปน่าจะไม่มีคนท้าประลองกับหัวหน้ากลุ่มฉีหลงแล้วละ” อี้เทียนเกอกล่าว ผู้ประเมินที่แข็งแกร่งจนไม่อาจเอาชนะได้แบบนี้ คนที่เฉลียวฉลาดย่อมไม่เลือกอยู่แล้ว
เป็นไปอย่างที่คิดไว้จริงๆ ผ่านไปอีกสามนาที ในที่สุดก็มีนักเรียนใหม่อีกคนเลือกผู้ประเมิน คราวนี้คนที่เขาเลือกคือหัวหน้าทีมคนหนึ่งของหลิงเทียน
……
หลิงอี้ลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง เขาก็เด้งตัวขึ้นมาฉับพลัน
การเคลื่อนไหวของเขาทำให้หรงจื้อรั่วที่กำลังนั่งอ่านข่าวบนอุปกรณ์สื่อสารอยู่ตรงด้านข้างตกใจตื่น เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “หัวหน้า นายรู้สึกยังไงบ้าง?”
พอเห็นหรงจื้อรั่วและก็เห็นว่าที่นี่คือห้องของตัวเอง หลิงอี้ถึงค่อยวางใจแล้วล้มลงไปนอนบนเตียง “ฉันหลับไปนานแค่ไหน?”
“สิบแปดชั่วโมง ฉันขอลาหยุดกับอาจารย์ให้นายแล้ว” หรงจื้อรั่วตอบ
หลิงอี้เงียบไปหลายวินาที ในที่สุดก็ค่อยถามคำถามที่เขากังวลมากที่สุด “หลิงเทียน ผลการประเมินเป็นไงบ้าง?”
“ถึงพวกเราจะแพ้กันหมด แต่พวกเราก็ผ่านกันทุกคน” หรงจื้อรั่วได้ยินคำกล่าวก็ยิ้มขึ้นมาทันที
หลิงอี้พลันเงยหน้าขึ้นมา แววตาเผยร่องรอยความประหลาดใจแกมยินดี
