็กน้อย
หลิงหลานโจมตีทั้งห้าคนที่ร่วมมือกันจนถอยไปแล้วก็ยืนตัวตรงอีกครั้ง เธอปล่อยขาขวาลงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มือขวาก็วาดผ่านข้างใบหน้าตัวเอง พอร่อนลงมาอีกครั้งเธอก็ตั้งมือ อทำท่าป้องกันแบบดั้งเดิมขึ้นมา ราวกับว่าเมื่อครู่ห้าคนนั้นไม่ได้บุกโจมตีเข้ามาเลย
“แข็งแกร่งมากเลย! ลูกพี่!” ลั่วลางเห็นแบบนั้นก็เอ่ยอย่างท้อแท้ พวกฉีหลงก็รู้สึกเสียใจมากเช่นกัน เดิมทีคิดว่าการร่วมมือกันเมื่อสักครู่นั้นจะนำความยุ่งยากมาให้ลูกพี่ได้สัก กหน่อย ตอนนี้ดูท่าจะไม่ได้ผลเลย พวกเขายังคงห่างชั้นกับลูกพี่มากอย่างที่คิดไว้จริงๆ พวกเขายังต้องพยายามขึ้นอีก
คนด้านล่างไม่รู้สึกตัวเลย แต่ฉีหลงที่อยู่บนฟ้ากลับมองเห็นว่า ตอนที่มือขวาของลูกพี่วาดผ่านด้านข้างใบหน้านั้น ก็เหมือนกับเช็ดอะไรบางนิดหน่อยขณะที่ผ่านมุมปาก
ฉีหลงจ้องเขม็งไปยังมือขวาที่หลิงหลานตั้งท่าป้องกันขึ้นมา ก่อนที่จะพยายามดูอะไรบางอย่างให้ออก...แต่เขามองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เห็นเพียงนิ้วมือเรียวยาวที่เหมือนหยกขาวทั้งส สี่นิ้ว รวมถึงร่างกายที่นิ่งราวกับขุนเขา
พวกฉีหลงหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะโจมตีเข้าไปอีกครั้ง หลิงหลานไม่ได้โจมตีกลับ เพียงแต่ทำการป้องกันอย่าง
