ถึงยังไงพรสวรรค์ก็เป็นของนาย” เวลานี้หลิงหลานก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่า บทสนทนาที่ไม่ได้ตั้งใจในวันนี้จะทำให้จ้าวจวิ้นออกจากดักแด้ กลายเป็นผีเสื้อ จนท้ายที่สุดก็กลายเป็นเทพสังหารบนสนามรบ
“เข้าใจแล้ว ลูกพี่!” จ้าวจวิ้นพูดอย่างตื่นเต้น เขาแอบเปลี่ยนคำเรียกขานเงียบๆ นี่บ่งบอกว่าเขาเห็นหลิงหลานเป็นลูกพี่ที่แท้จริงของตัวเอง ไม่ใช่ลูกพี่หลานที่เรียกอย่างให้เกี ยรติในฉากหน้า
ทั้งสองคนดูเหมือนพูดคุยกันสักพัก แต่เนื่องจากพวกเขาอยู่ในห้วงจิตใจ ในสายตาของพวกฉีหลง ลูกพี่หลานกับจ้าวจวิ้นแค่เงียบไปไม่กี่วินาทีเท่านั้น จากนั้นก็ได้ยินจ้าวจวิ้นลืมตา เริ่มร้องเพลงเสียงเบา
จ้าวจวิ้นไม่เคยลองใช้พรสวรรค์ผ่านคำพูดมาก่อน ดังนั้นหลิงหลานจึงยังคงให้เขาทำโดยใช้วิธีการของตัวเอง
เสียงเพลงไม่ตรงจังหวะสักประโยค ทำให้พวกฉีหลงฟังแล้วรู้สึกงุ่นง่านใจอยู่บ้าง พวกเขาขับไล่ความรู้สึกหงุดหงิดนี้ออกไปตามจิตใต้สำนึก จากนั้นเสียงก็ค่อยๆ หายไป ทั่งทั้งร่างรู้สึก กว่างเปล่า ความคิดการตอบสนองเริ่มเชื่องช้า ทันใดนั้นสมองของพวกเขาก็เจ็บแปลบ ก่อนจะได้สติกลับมา ที่แท้หลิงหลานเห็นพวกเขาได้รับผลกระทบเหมือนกัน ก็เลยใช้การจู่โจมทางจิตเรียกสต ติของ
