อยกันพุ่งไปที่ด้านหลัง ฉีหลงหิ้วผู้รับผิดชอบที่โดนถอดชุดเครื่อ องแบบคนนั้นขึ้นมาแล้วพุ่งไปซ่อนตัวอยู่ที่ด้านหลังกล่องในมุมหนึ่ง
หลายวินาทีให้หลัง ม่านประตูหน้าเต็นท์ก็ถูกเลิกขึ้น ก่อนจะมีคนเข้ามาเจ็ดแปดคนทันที ซึ่งหนึ่งในนั้นบ่นพึมพำว่า “อากาศวันนี้เปลี่ยนแปลงจนคาดเดาไม่ได้จริงๆ เมื่อกี้ยังร้อนจะ ะตายชักอยู่เลย พอมาตอนนี้ก็หนาวจนทนไม่ไหวแล้ว”
“เข้าวันที่สามแล้วนะ นายยังปรับตัวไม่ได้อีกเหรอ?” เพื่อนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
“นายก็รู้ว่าฉันมาจากดาวจื้อเยี่ยน ไม่ว่าร้อนแค่ไหนฉันก็ทนได้ แต่พอหนาว ร่างกายฉันก็จะปฏิเสธขึ้นมาเอง” คนผู้นั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อน
“นั่นก็ใช่ เอาจริงๆ ถ้านายบอกแต่แรก เมื่อกี้ก็น่าจะอยู่ในเขตพักผ่อนไม่ต้องออกมา พวกเรามาหยิบเสบียงพวกนั้นเองได้เหมือนกัน” เพื่อนของเขาเอ่ยอย่างเป็นห่วงมาก
“ไม่เป็นไร ยิ่งไม่ขยับก็ยิ่งหนาว ไม่สู้ขยับตัวสักหน่อยดีกว่า สบายขึ้นเยอะเลย” คนผู้นั้นกล่าวอย่างไม่ยี่หระ
เวลานี้เซี่ยอี๋ก้มหน้าพิงกล่องใบหนึ่ง ราวกับเหนื่อยล้าสุดขีดจนผล็อยหลับไป
คนที่นำทีมเห็นแบบนั้นก็เอ่ยด้วยความไม่พอใจสุดขีด “โจวจี้อวิ๋นคนนี้ใช้เส้นสายได้ทำงานสบายๆ แบบ
