เป้าหมายแล้ว หลิงหลานดีใจมาก ขณะที่กำลังจะพาลูกทีมเดินไปทางนั้น ยังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ ทันใดนั้นเองเต็นท์ด้านข้างพลันเลิกม่านประตูขึ้น ก่อนจะมีค คนชะโงกหัวออกมา พอเห็นหลังของพวกเขาก็ตะโกนเสียงดังว่า “พวกนายไปเต็นท์ของผู้บัญชาการทำไม? พวกเรากำลังรอพวกนายหยิบวัตถุดิบมาทำอาหารอยู่เลยนะ”
หลิงหลานกระตุกมือที่ห้อยลงต่ำเบาๆ เข็มฉีดยาสลบขนาดเล็กถูกซัดออกไปอย่างเงียบงัน ฉีหลงที่อยู่รั้งท้ายสุดกระโดดมาที่หน้าประตูอย่างรู้ใจ แล้วกอดร่างของอีกฝ่ายที่ล้มลงได้ พอดี จากนั้นเขาก็ตะโกนว่า “นายตะโกนทำไม ทางฝั่งเสบียงเกิดเรื่อง เรากลัวว่าจะรั่วไหลก็เลยอยากเข้าไปรายงานเงียบๆ ถ้าเกิดนายอยากรู้ก็ตามพวกเรามาด้วยกัน…”
“…ถ้าไม่ใช่เพราะโจวจี้อวิ๋นคนนั้น…” ฉีหลงจงใจกดเสียงต่ำ เปิดเผยส่วนนี้อย่างชัดเจนท่ามกลางเสียงพึมพำ บทสนทนาของคนพวกนั้นที่ได้ยินตอนอยู่ในเขตเสบียงเมื่อสักครู่นี้ เหมือน นกับว่าโจวจี้อวิ๋คนนั้นไม่เป็นที่ต้อนรับในทีมมากนัก
อย่างที่คิดไว้เลย เดิมทีคนอื่นๆ ในเต็นท์ได้ยินเสียงตะโกนของหมอนี่ก็มองเข้ามาด้วยสีหน้าประหลาดใจ ตอนนี้ได้ยินคำพูดคลุมเครือของฉีหลงก็เข้าใจแล้ว คาดว่าโจวจี้อวิ๋นคนนั้นค คงจะล่วง
