ำให้เหอซวี่หยางลอบละอายใจ เมื่อครู่นี้เขากลัวว่านายพลหลิงเซียวจะเป็นกังวล ก็เลยพูดจาเหลวไหลโดยที่ไม่มีมูลความจริงอะไรเลย ทำให้สถานะหัวหน้าเสนาธิการของเขาแปดเปื้อนจริงๆ
“ขออภัยด้วยครับ ท่านนายพล!” เหอซวี่หยางสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าเอ่ยยอมรับผิด
—————————