หลินเซียวได้ยินคำกล่าวก็แค่นหัวเราะขึ้นมาฉับพลัน “หลังจากที่นายคิดชั่วๆ กับรุ่นน้องฉันแล้ว นายคิดว่าพวกเรายังมีโอกาสร่วมมือกันด้วยเหรอ? น่าขำจริงๆ”
“เพราะเรื่องเล็กๆ แค่นี้น่ะเหรอ? นายถึงยอมร่วมมือกับไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แล้วไม่ยอมร่วมมือกับฉัน?” เจี่ยงเส่าอวี่เดือดดาลแล้วจริงๆ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองกระทำผิดอะไร ความรักใคร่ชอบพอเป็นความสัมพันธ์ที่ถูกหลักทำนองคลองธรรมของมนุษย์ เป็นสัจธรรมที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
“เรื่องเล็กๆ แค่นี้?” ดวงตาสองข้างของหลินเซียวพลันหรี่ขึ้นมา ก่อนจะฉายรัศมีแสงเย็นเยียบที่ดูอันตรายขึ้นมาแวบหนึ่ง “สมาชิกทุกคนที่เข้าร่วมศึกประลองหุ่นรบคือแขนขา[1]ของฉัน นายกล้าแตะพี่น้องของฉัน ยังจะหวังให้ฉันปล่อยวางความแค้นแล้วร่วมมือกับนายอีกเหรอ? นั่นถึงค่อยเรียกว่าฝันกลางวัน!”
‘แขนขา? เป็นเสื้อผ้า[2]ไม่ใช่หรือไง!’ หานจี้จวินยกมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย รู้สึกขบขันที่หลินเซียวใช้วิธีโกหกทั้งๆ ที่รู้แก่ใจดีมาหลอกตัวเองและคนอื่น
คำพูดไม่ไว้หน้าของหลินเซียวทำให้เจี่ยงเส่าอวี่หน้าแดงสลับเขียว เขาคิดไม่ถึงเลยว่าแค่คิดมิดีมิร้ายโดยไม่ตั้งใจจะส่งผลใหญ่หลวงขนาดนี้ พันธมิตรที่เลือกไว้ในตอนแรกเลยปฏิเสธพวกเข
