ามด้วยความโกรธเกรี้ยวมาจากทางฝั่งรองหัวหน้าทีม “หัวหน้า พวกเราติดกับ บแล้ว” ในนั้นยังแฝงไปด้วยเสียงระเบิดตูมของกระสุนปืนใหญ่นับไม่ถ้วนและเสียงอาวุธเย็นกระทบกันอย่างรุนแรง
ในใจเจี่ยงเส่าอวี่พลันหนักอึ้ง เขาตะโกนว่า “รองหัวหน้า เกิดอะไรขึ้น?”
“หน่วยรบสองหน่วยนั้นขนาบพวกเราจากทางด้านหลัง สารเลวเอ๊ย…” เจี่ยงเส่าอวี่ได้ยินรองหัวหน้าเอ่ยคำพูดนี้แค่ครึ่งเดียว ก็มีเสียงแผดตะโกนดังขึ้นทันที แล้วก็ไม่มีเสียงใดอีก
เวลานี้เจี่ยงเส่าอวี่ยังมีอะไรไม่เข้าใจอีก เกรงว่าหุ่นรบยี่สิบสองตัวที่เขาทิ้งไว้เพื่อโจมตีสกัดนั้นจะพินาศย่อยยับทั้งกองแล้ว
คิดๆ ดูแล้ว คนของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งใจกล้ามาก ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจที่พวกเขาเข้าไปใกล้ฐานที่มั่น แล้วตั้งอกตั้งใจจัดการหุ่นรบยี่สิบสองตัวที่เขาทิ้งไว้เพื่อ ทำหน้าที่โจมตีขัดขวางกองกำลังที่ไล่ตามมา และเป็นเพราะพวกเขาตัดสินใจผิดพลาดเอง เลยปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามโจมตีอย่างไม่คาดฝัน…
“ระยำ!” เจี่ยงเส่าอวี่กวัดแกว่งดาบยักษ์ในมืออย่างเดือดดาล ดาบอันใหญ่โตก่อให้เกิดคลื่นคมดาบอันรุนแรง ฟันต้นไม้ด้านล่างที่อยู่ห่างจากเขาสิบกว่าเมตรลงทันที
เจี่ยงเส่าอวี่อดไม่ได้ที่จะโกรธเกรี้ย
