ขาก็เหลือบมองอีกฝ่ายคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มและกล่าวว่า “หยวนซู่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมา โรงเรี ยนทหารชายที่สองจัดตั้งหน่วยรบสิบสี่หน่วยบุกโจมตีพวกเขา พวกเราจะเข้าไปช่วยเหลือ”
ศีรษะของรองหัวหน้าทีมหลั่งเหลื่อเย็นๆ โดยพลัน แล้วกล่าวต่อว่า “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เองๆ!” เขาสงสัยไปได้ยังไงว่าหัวหน้าจะลงมือกับเพื่อน หัวหน้าเป็นคนเ เที่ยงธรรม…แน่นอนว่าไม่นับเรื่องที่พาพวกเขาลอบโจมตีที่นี่
เมื่อลูกทีมทั้งหมดเตรียมตัวออกเดินทาง รองหัวหน้ามองค่ายพักชั่วคราวที่อยู่มาเกือบสองวัน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความกังวลใจว่า “ออกไปกันหมดแล้ว จะทำยังไงกับค่ายพักที่นี่?”
เฉียวถิงเอ่ยอย่างเฉยชาว่า “เป็นแค่ฐานที่มั่นชั่วคราว ใครอยากได้ก็ให้พวกเขาไป”
“ผู้บัญชาการหลิงบอกไว้ไม่ใช่เหรอว่า ให้พวกเราสร้างฐานที่มั่นปลอมเพื่อล่อโรงเรียนอื่น? นี่…” รองหัวหน้าทีมลังเลใจนิดหน่อย
“ไม่เป็นไร ฐานที่มั่นรอบๆ ถูกวาดล้างไปพอสมควรแล้ว แถมมีหลินเซียวรักษาการณ์ที่เขต P อีก เขาจะตรึงพวกโรงเรียนที่พยายามเฝ้าป้องกันฐานที่มั่นไว้ ไม่มีใครโจมตีค่ายพักของพวกเราได้ และพวกเขาเองก็ไม่มีกำลังด้วย” เฉียวถิงอธิบายอย่างเรียบนิ่ง “ตรงกันข้ามในฝั่ง S33