เวลานี้ลูกทีมทุกคนเสร็จสิ้นการต่อสู้ของพวกเขาแล้ว ทุกคนมองไปทางฉีหลงด้วยใบหน้าโกรธเคือง เมื่อสักครู่นี้คนที่ทำเสียงเคลื่อนไหวค่อนข้างดังจนทำให้ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษคน นนั้นตกใจก็คือฉีหลงนี่เอง เนื่องจากฉีหลงอยากจัดการคู่ต่อสู้ภายในหนึ่งนาที ผลจากการทุ่มสุดกำลังก็คือไม่สามารถกดเสียงเคลื่อนไหวให้ต่ำได้ นี่ก็คือหนึ่งในสาเหตุที่ถูกอีก ฝ่ายจับได้
หลิงหลานเก็บชางฉยงกลับไปที่ช่องตรงหลัง จากนั้นก็เอ่ยถามอย่างเย็นชาว่า “ฉีหลง หุ่นรบสองตัว นายใช้เวลาเท่าไหร่?”
ฉีหลงร่ำร้องในใจว่าซวยแล้ว เขาไม่กล้าปกปิดเลยตอบด้วยสีหน้าเจ็บปวดว่า “หนึ่งนาทีสิบเจ็ดวิ”
“กลับไปฝึกฝนในห้องส่วนตัวหนึ่งเดือน” หลิงหลานประกาศ
“ทำไมละ สิบเจ็ดวิก็แค่สิบเจ็ดวันนี่” ฉีหลงกระทืบเท้าแล้ว
“เตือนคู่ต่อสู้ ก็ต้องโดนลงโทษ” หลิงหลานเอ่ยอย่างเย็นชา เขาแทบจะทำให้แผนการทั้งหมดล้มเหลว ถ้าเกิดไม่ลงโทษฉีหลง ก็ทำผิดต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของตัวเองที่ถูกทำให้ตกใจกลัวแล้ว
ฉีหลงได้ยินคำกล่าวก็ก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไรอีกทันที เขากลัวว่าหากตัวเองพูดเพิ่มอีกหนึ่งประโยค ลูกพี่จะเพิ่มบทลงโทษเป็นเท่าตัวอย่างไร้ความปรานี ผลลัพธ์แบบนี้ เขาเคยลิ้มลอง
