ห้กับโรงเรียนทหารชายที่สอง
หลิงหลานวิ่งตะบึงมาตลอดทาง ในที่สุดเมื่อหลุดพ้นจากวงล้อมนั้นแล้ว เธอถึงค่อยปาดเหงื่อเย็นๆ ช่วงเวลาเมื่อตะกี้เป็นช่วงเวลาอันตรายมากที่สุดเท่าที่หลิงหลานแทรกซึมเข้ามาตลอดทาง แต่ว่ากลับผ่านพ้นไปได้ง่ายๆ อย่างเหนือความคาดหมาย หลิงหลานดีใจมาก แต่ก็นึกกลัวภายหลังไม่หยุดเหมือนกัน
“หัวหน้า พวกเราอยู่ไม่ห่างจากฐานที่มั่นของโรงเรียนทหารชายที่สองแล้ว” หลี่หลานเฟิงที่นั่งอยู่ในหุ่นรบของหลิงหลานคอยมองแผนที่ระบุเส้นทางมาตลอด เมื่อพบว่าอยู่ใกล้กับเป้าหมายมากแล้วก็เอ่ยเตือนหลิงหลาน
“หลานเฟิง นายว่าพวกเราจะทำยังไงต่อไปดี?” หลิงหลานหันหน้าไปถาม ในเมื่อตั้งใจอบรมบ่มเพาะหลี่หลานเฟิงหลิงหลานก็หาโอกาสให้หลี่หลานเฟิงได้แสดงความสามารถออกมาบ่อยๆ
“เราต้องหาสถานที่พักผ่อนก่อนสักหน่อย” หลี่หลานเฟิงกล่าว “พวกเราอยู่ในห้องหุ่นรบติดต่อกันมาสิบแปดชั่วโมง ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันหมดแล้ว”
หลิงหลานผงกศีรษะบ่งบอกว่าเห็นด้วย “ไม่ผิด นายมีอะไรแนะนำก็พูดออกมาได้หมดเลยนะ”
หลี่หลานเฟิงยิ้มพลางกล่าวว่า “คำแนะนำของฉันคือ บุกยึดฐานที่มั่นของโรงเรียนที่อ่อนแอสักแห่งให้กลายเป็นฐานที่มั่นของเราในเขต Q
