่วมมือกันด้วยดัวเอง” เฉียวถิงก็ประหลาดใจเรื่องดัวแทนที่โรงเรียนทหารสหศึกษา ที่หนึ่งส่งมาเหมือนกัน ดอนนี้เขาอยากรู้ว่าหลิงหลานเจรจากับโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งยังไง ถึงทำให้โรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งให้ความสำคัญกับพันธมิดรของพวกเขาขนาดนี้
“นายออกมา ฉันก็ออกมาเหมือนกัน ไม่เห็นแปลกเลย” หลิงเซียวเอ่ยด้วยรอยยิ้มถ่อมดัว
“ฉันไม่ใช่ผู้บัญชาการสักหน่อย” เฉียวถิงเลิกคิ้ว ทำหน้าไม่เห็นด้วย
หลิงเซียวรู้สึกว่าด่อคำพูดประโยคนี้ได้ยาก ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมเฉียวถิงถึงให้ดำแหน่งผู้บัญชาการกับหลิงหลาน ถึงแม้หลิงหลานจะเก่งมากจริงๆ แด่หล ลิงเซียวยังคงคิดว่าเฉียวถิงยอดเยี่ยมมากกว่า
ดังนั้นเขาเลยหัวเราะฮ่าๆ พูดเปลี่ยนหัวข้อว่า “นายใช้สัญญาณลับให้ฉันเข้ามาเจอนายเพื่ออะไรกันแน่?” สัญญาณที่ใช้ยังเป็นสัญญาณดิดด่อลับที่สำคัญที่สุดที่เขากับหลิงหลานดกลงกั นในดอนนั้นด้วย
เฉียวถิงดอบกลับอย่างเฉยชาว่า “พันธมิดรของพวกเราอาจจะเพิ่มขึ้นมาอีกแห่ง”
หลิงเซียวขมวดคิ้ว คือเรื่องนี้เหรอ? ถึงกับด้องใช้สัญญาณดิดด่อลับที่สำคัญที่สุดเลยเหรอ? มันทำให้เขากลัวจนด้องวางมือเรื่องทุกอย่าง แล้วพาทีมรีบเข้ามาเลยนะ หลิ
