้องหลี่หลานเฟิงกับหลี่ซื่ออวี๋ เท้าของขาเพิ่งจะขยับก็ได้ยินเสียงห้ามปรามของลูกพี่ในช่องสื่อ อสาร “ลั่วล่าง รอก่อน!”
ลั่วล่างทอดสายตาสงบนิ่งมองไปที่หลิงหลาน ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบาว่า “ไม่ช่วยพวกเขาขัดขวางคู่ต่อสู้เหรอ?” พวกเขาสองคนรับมือสามคนดูเสี่ยงมากเกินไป ต่อให้เป็นลั่วล่างที่เปิดใช้ บุคลิกเย็นชาสุดขีดก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าวินาทีต่อไปจะเห็นภาพพวกเขาสองคนพ่ายแพ้ออกจากการแข่งขันหรือเปล่า ว่าตามเหตุผลแล้ว ควรเข้าไปช่วยเหลือพวกเขาขัดขวางคู่ต่อสู้สักคน เพื่อล ลดภาระของพวกเขา
สีหน้าของหลิงหลานดูเฉยชามาก ราวกับไม่มีความกังวลเลยสักนิดเดียว “อย่าใจร้อน ดูต่อไป”
ลั่วล่างเก็บอาวุธแล้วกลับไปอยู่ข้างกายหลิงหลาน ก่อนจะชมอยู่ด้านข้างด้วยสายตาเย็นชาเหมือนกับหลิงหลาน
“เมื่อกี้ทำไมนายถึงไม่ลงมือตอนที่หลี่ซื่ออวี๋อยู่ในอันตรายที่สุด?” ลั่วล่างเอ่ยถามอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิดเดียว ถึงแม้ลั่วล่างบุคลิกหลักจะเทิดทูนหลิงหลานมาก แต่บุคลิกร
