ร่งที่สุดแล้ว ฉันก็จะไปทั่วทั้งโลก ช่วยหายาที่สามารถรักษาอาการป่วยของพี่ได้”
หลี่มู่หลานมองหลี่ซื่ออวี๋ด้วยแววตามั่งคง รอยยิ้มแบบเป็นพิธีตรงมุมปากค่อยๆ หายไป ผ่านไปครู่หนึ่งถึงค่อยเอ่ยถามว่า “อยากทำสัญญาจริงๆ เหรอ?”
หลี่ซื่ออวี๋พยักหน้าหนักๆ “อยากทำสัญญาอยู่แล้ว ฉัน หลี่ซื่ออวี๋พูดได้ก็ต้องทำให้ได้”
หลี่มู่หลานจ้องมองหลี่ซื่ออวี๋อย่างจริงจัง หลี่ซื่ออวี๋สบตาของญาติผู้พี่โดยไม่ลังเลเลยสักนิดเดียว บ่งบอกถึงความแน่วแน่ของตัวเอง
ในที่สุดหลี่มู่หลานก็ยิ้มอีกครั้ง เขายื่นมือขวาของตัวเองออกมาแล้วเอ่ยว่า “ก็ได้ งั้นพวกเรามาสัญญากันนะ”
หลี่ซื่ออวี๋ประทับตรากับหลี่มู่หลานอย่างระมัดระวัง ตกลงทำสัญญาระหว่างพวกเขา…เพียงแต่หลายปีให้หลัง เมื่อเขารู้ว่าโลกใบนี้ไม่มียาที่สามารถรักษาร่างกายของญาติผู้พี่ได้ เขาก็เปลี่ยนความคิด สอบเข้าภาควิชาแพทย์ทหาร ศึกษาค้นคว้าผลิตยานั้นขึ้นมาด้วยตัวเอง
ใช่แล้ว สัญญาเมื่อตอนนั้น เมื่อห้าปีก่อนเขาโยนมันเข้าไปในมุมแล้วก็ลืมเลือนไปโดยสิ้นเชิง
“ผู้ควบคุ
