“นายคิดว่าเขาคือนายหรือไง?” หลิงหลานเหลือบมองอย่างเย็นชา ลั่วล่างเสียใจทันที ‘ฮือๆๆ ลูกพี่รังเกียจที่เขาโง่แล้ว’
หลิงหลานเห็นทุกคนกินอิ่มแล้วก็พูดว่า “เดินทางต่อ!”
“ครับ ลูกพี่!” ทุกคนรีบตอบ กลัวว่าหากตัวเองเคลื่อนไหวชักช้า ก็จะโดนลูกพี่เหยียดหยามใส่ต่อจากลั่วล่าง…
ทั้งเจ็ดคนเคลื่อนพลอย่างรวดเร็วต่อ เซี่ยอี๋ขับหุ่นรบเร่งความเร็วเข้ามาใกล้ลั่วล่างอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเอ่ยในช่องส่วนตัวว่า “ลั่วล่าง เมื่อกี้นายเป็นห่วงอะไรน่ะ ลูกพี่กับเฉียวถิงต้องรู้ใจเรื่องแบบนี้กันเองอยู่แล้ว”
“ทุกคนทำเรื่องแต่ละอย่างโดยไม่สื่อสารกันเลย ฉันก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะเลินเล่อ พลาดโอกาสดีที่พวกเราสร้างขึ้นไปอย่างเสียเปล่า” ลั่วล่างเอ่ยด้วยความน้อยใจ
เซี่ยอี๋เงียบอยู่เนิ่นนานถึงค่อยตอบกลับว่า “นายมุ่งความสนใจไปเป็นรองผู้บัญชาการหน่วยรบดีกว่านะ!” อย่างที่คิดไว้เลย ลั่วล่างร่างหลักเหมาะกับใช้กำลัง แต่ไม่ใช่คนที่เหมาะกับใช้สมอง
“นายก็คิดว่าฉันโง่เหรอ?” ลั่วล่างโมโหแล้ว เตรียมลับมีดในใจ ไอ้คนหน้าด้านที่อาศัยทีมของพวกเขาก็กล้าดูถูกเขาด้วยเหรอ?
“เปล่านะ!” เซี่ยอี๋ตอบอย่างเด็ดขาด เขาที่รู้สึกผิดก็รีบเอ่ยเสริมว่า “ฉันหมา
