ดนหิมะหนาๆ หยุดไว้
หุ่นรบสองตัวร่วงลงมาแล้วก็นอนนิ่งอยู่บนหิมะ หุ่นรบปล่อยควันโขมงพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า
หัวหน้าหน่วยรบลังเลสักพัก ก่อนตัดสินใจช่วยเหลืออีกฝ่าย ภายในสนามรบ ต่อให้เป็นศัตรูก็ต้องช่วยเหลือในแง่ของมนุษยธรรม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ อีกฝ่ายไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริงด้วย
เขาขับหุ่นรบเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ เข้าไปใกล้หุ่นรบที่อยู่ใกล้เขาซึ่งถูกต้นไม้หยุดไว้
ตอนที่ยังอยู่ห่างหุ่นรบตัวนั้นสิบกว่าเมตร ปุ่มสื่อสารภายนอกของหุ่นรบก็ถูกเปิด จากนั้นก็มีเสียงไออย่างรุนแรงดังออกมาจากด้านใน
หัวหน้าทีมอดเป็นห่วงไม่ได้แล้ว รีบเอ่ยถามว่า “นาย ต้องการความช่วยเหลือมั้ย?”
ไม่ง่ายเลยกว่าคนด้านในจะหยุดไอ ประโยคแรกที่เขาเอ่ยปากไม่ใช่ขอความช่วยเหลือหากเป็นการเตือน “หนีเร็ว พวกเขาจะเข้ามาฆ่าแล้ว” ต่อจากนั้นก็เป็นเสียงไออย่างรุนแรงอีกชุด…
หัวหน้าทีมได้ยินคำกล่าวก็ตกใจ หรือว่าเป็นคนลอบสังหารกลุ่มคนนั้น? เขารีบเอ่ยถามว่า “พวกเขาเป็นใคร?”
“โรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง!” เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของผู้ควบคุมหุ่นรบดังมาจากในหุ่นรบระดับสูง
“เป็นพวกเขาจริงๆ ด้วย!” คำตอบของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้หัวหน้าทีมรู้สึกประหลาดใจ
