้เหมือนกันว่าจู่ๆ อีกฝ่าย จะแตกหักแล้วลงมืออย่างอำมหิตหรือเปล่า
หลังจากที่ทั้งสองทีมร่อนลงพื้นก็ทำการพักผ่อน พวกลูกทีมทยอยกันทำเวลากินอาหารชดเชยพลังงานที่เสียไป การต่อสู้ประจัญบานเปิดฉากแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าวินาทีถัดไปจะเกิดการต่อสู้หรือเ เปล่า พวกเขาจำเป็นต้องฉกฉวยเวลาทุกนาที
“พี่หลัว นายว่าใครเป็นคนลงมือใส่หน่วยรบจู่โจมของโรงเรียนพวกนั้นกันแน่?” หัวหน้าทีมหูเคี้ยวเสบียงกรังไปพลาง สอบถามหัวหน้าทีมหลัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไปพลาง
หัวหน้าทีมหลัวตอบว่า “ฉันสำรวจพื้นที่ที่โรงเรียนทหารชิวหลินถูกซุ่มโจมตีแล้ว พื้นที่นั้นเป็นเขตไร้ผู้คน ไม่มีฐานที่มั่นของสักโรงเรียนเลย…” เขาชะงักไป ใบหน้าเผยความเคร่ง งขรึมออกมา “ฉันเดาว่า มีความเป็นไปได้สูงที่คนซุ่มโจมตีคือหน่วยรบจู่โจม”
“ซี้ด!” หัวหน้าทีมหูสูดลมหายใจยะเยือก ไม่อยากจะเชื่อเลย “เป็นไปไม่ได้ ใครมันกล้าทำแบบนี้? นี่มันยั่วโมโหทุกคนเลยนะ”
หัวหน้าทีมหลัวสีหน้าคล้ำขึ้นเล็กน้อย “ฉันก็หวังว่าจะ
