ใจด้วย ถ้าเกิดร่วมมือกับเฉียวถิงได้ แล้วบุกโจมตีฐานที่มั่นอ่อนแอบางส่วน นั่นย่อมเป็นเรื่องที่มั่นใจมาก ไม่นึกเลยว่าโชคของเขาจะดีขนาดนี้…
หัวหน้าที่นำทีมส่งคำขอติดต่อไปที่เฉียวถิง มุมปากของเฉียวถิงเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา ก่อนจะตอบรับคำขอของอีกฝ่าย
“หัวหน้าทีมเฉียว พวกเรามาจากโรงเรียนเฟยหง ไม่มีเจตนาเป็นศัตรูกับพวกนาย ถ้าเกิดเป็นไปได้ ฉันอยากคุยกับนาย” ท่าทีของอีกฝ่ายดูถ่อมตนมาก น้ำเสียงของเขาก็จริงใจมากด้วย ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะเฉียวถิงรับภารกิจของหลิงหลานมาแล้ว บางทีเขาอาจจะยินดีให้โอกาสอีกฝ่าย
“อยากคุยอะไร?” เฉียวถิงตอบกลับอย่างขอไปที ขณะที่หัวหน้าทีมสองคนกำลังสนทนากัน ทั้งสองทีมก็เข้าใกล้กันมากยิ่งขึ้น
“คุยเรื่องความเป็นไปได้ที่จะร่วมมือกัน” หัวหน้าหน่วยรบของโรงเรียนเฟยหงกระวนกระวายใจเล็กน้อย ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นแค่โรงเรียนทหารระดับกลางค่อนไปทางต่ำ เฉียวถิงจะดูถูกพวกเขาแล้วปฏิเสธหรือเปล่า?
“ร่วมมือกัน?” เฉียวถิงคล้ายกับกำลังใคร่ครวญ หัวใจของหัวหน้าหน่วยรบเฟยหงโลดเต้นขึ้นมาฉับพลัน รอคอยคำตอบสุดท้ายของเฉียวถิงด้วยความเคร่งเครียด เวลานี้ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายเข้าสู่ระยะยิงของปืนลำแสงระยะสั้นแล้ว
