หลิงหลานที่รอคอยพวกสมาชิกทีมมารวมกลุ่มก็ไม่ได้รออย่างเสียเปล่า เธอหยิบปืนลำแสงระยะไกลกระบอกหนึ่งลงมาจากช่องตรงแผ่นหลัง แล้วเล็งไปที่ด้านล่าง ก่อนจะยิงสุ่มๆ หนึ่งนัด
ลำแสงเปล่งประกายสายหนึ่งผ่านทะลุท้องฟ้ายามราตรี ตกลงมาจากฟากฟ้า
เสียง ‘ตูม’ ดังทุ้มต่ำ ลำแสงยิงโดนพื้นแล้วแต่ไม่ได้ส่งเสียงดังลั่น ลำแสงสะดุดตาสายนั้นหายวับไปในพริบตา ไม่เหลือร่องรอย ราวกับถูกอะไรบางอย่างกลืนกินก็ไม่ปาน
“ความรู้สึกนี้มัน ด้านล่างเหมือนกับไม่ใช่พื้นดินเลย” หลิงหลานขมวดคิ้ว เอ่ยถามเสี่ยวซื่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “เสี่ยวซื่อ การโจมตีเมื่อกี้ นายพบอะไรหรือเปล่า?”
“จากปฏิกิริยาตอบสนองของลำแสง ด้านล่างดูเหมือนของเหลวมากกว่านะ” เนื่องจากยังห่างจากพื้นอีกสองร้อยสามร้อยเมตร ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดยังคงสร้างความลำบากให้เสี่ยวซื่อไม่น้อย ยในการเก็บข้อมูลโดยอาศัยแค่การบันทึกภาพระยะไกลของหุ่นรบ
“ลูกพี่ มีหุ่นรบมา” ขณะที่หลิงหลานอยากเข้าไปดูใกล้ๆ เสี่ยวซื่อพลันเอ่ยเตือนหลิงหลานว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
“ลูกพี่!” เมื่อเข้าสู่ระยะที่ทีมสามารถติดต่อหากันได้ หลิงหลานก็ได้ยินเสียง
