เธอจับได้อย่างสิ้นเชิง น่าเสียดายที่หลิงหลานครุ่นคิดอยู่เนิ่นน่าน ก็ยังคิดไม่ออกว่า ตัวเองอยู่ที่แม่น้ำหรือว่าเขตทะเลไหนกันแน่
พูดไม่กี่ประโยค ท้องฟ้ายามราตรีก็อ่อนลงเรื่อยๆ พริบตาเดียวช่วงเวลากลางวันก็มาถึงแล้ว
เวลานี้หลิงหลานถึงค่อยมองเห็นชัดเจนว่า พื้นที่ที่พวกเขาร่วงลงมาคือเขตทะเลจริงๆ และเขตทะเลนี้แปลกประหลาดมาก ด้านหนึ่งมีหมอกควันแผ่ปกคลุมจนแทบจะมองเห็นข้างในไม่ชัด ส่วนอ อีกด้านกลับใสกระจ่างมาก หลิงหลานถึงขนาดมองเห็นภูเขาสูงตั้งตระหง่านเป็นทอดๆ อยู่ตรงปลายสุดได้รางๆ….
“เขตทะเลหยินหยาง!” หลิงหลานจำชื่อที่ตั้งให้เขตทะเลผืนนี้บนแผนที่ได้โดยอัตโนมัติ เขตทะเลนี้ครึ่งหนึ่งใสสะอาดกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แทบจะไม่มีฝนตกลงมาเลย ส่วนอีกครึ่งหนึ่งม มักจะมีฝนดำตกลงมาเสมอ โดยที่ฟ้าใสแค่ไม่กี่วันเท่านั้น นี่ก็คือสาเหตุว่าทำไมถึงเรียกที่นี่ว่าเขตทะเลหยินหยาง
“ดูท่า ด้านที่มีหมอกควันปกคลุมนี้จะเป็นเขตทะเลหยิน และทางฝั่งนี้น่า
