ามารถติดตั้งได้สองอัน เหลืออยู่แปดสิบอัน” หลินจงชิงรีบตอบทันทีราวกับเครื่องคิดเลขมนุษย์
“สองอันยังน้อยไปหน่อย” หลิงหลานขมวดคิ้วแน่น ไม่คาดคิดว่าอุปกรณ์ให้แสงสว่างที่เตรียมไว้ล่วงหน้าสองคืนจะขาดแคลนอยู่ไม่น้อย เพราะว่าพวกเขามายังดวงดาวที่มืดสนิททั้งดวง
“ลูกพี่ ไม่ต้องเป็นห่วง ดาวดวงนี้มีตอนกลางวัน” เสี่ยวซื่อเห็นหลิงหลานกังวลใจก็เอ่ยปากคลายความกังวล “แต่ว่ากลางวันสั้น กลางคืนยาวเท่านั้น”
“เวลาโดยละเอียดล่ะ” หลิงหลานถามอย่างไม่เกรงใจ
“กลางวันแค่แปดชั่วโมง ส่วนกลางคืนกลับยาวติดต่อกันสิบหกชั่วโมงเลย”
“กลางคืนยาวชะมัด ช่องโหว่เรื่องแสงสว่างยังใหญ่มาก” หลิงหลานนวดคิ้ว เธอคำนวณพลาดจุดนี้ไป
ในตอนนี้เอง JMC ของยานบินเริ่มนับถอยหลังสามนาทีสุดท้าย ถ้าเกิดนับถึงศูนย์ยังไม่ได้ออกจากห้องลำเลียง ห้องลำเลียงก็จะปิดประตู คนที่ไม่ได้ลงไปก็จะถูกตัดสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน “180 179 178…”
เมื่อเผชิญหน้ากับความมืดมิด บรรดานักเรียนทหารที่ไม่อาจรู้แน่ชัดว่าทุกอย่างด้านล่างเป็นอย่างไรก็เริ่มลังเลว่าจะเชื่อฟังคำสั่งของ JMC ดีหรือไม่ ถึงขนาดที่มีคนไม่น้อยเริ่มโวยวายว่าให้รวมกลุ่มกัน อย่าบุ่มบ่ามลงไปเด็ดขาด ถ้าเกิดด้านล่างมีอันต
