้าวใส่ได้แบบนี้ การที่อีกฝ่ายทำแบบนี้กับเขาก็ไม่น่าแปลกใจเหมือนกัน เขาลอบหัว วเราะเจื่อน ดูท่าการเจรจากับอีกฝ่ายจะไม่ง่ายขนาดนั้น
การที่หลินเซียวกลายเป็นหัวหน้านำทีมโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งได้ แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ธรรมดา เขาตอบกลับด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงว่า “นั่นก็เป็นเพราะหัวหน้าหลิงเต็มใจให้ ฉันเห็นให้ฉันได้ยินนี่นา”
หลิงหลานไม่ได้กล่าวอะไร แค่มองหลินเซียวอย่างเย็นชาเท่านั้น ทั้งสองคนสบตากันอย่างเงียบงันเช่นนี้อยู่สองสามนาที…สุดท้าย ยังคงเป็นหลินเซียวที่ประนีประนอม เนื่องจากสีหน้าแล ละแววตาที่ราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลงบ่งบอกชัดเจนว่า อีกฝ่ายไม่สนใจว่าเขามาทำไม หรือพูดอีกอย่างก็คือ คนที่รีบร้อนต้องการความร่วมมือคือโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งของพวกเขา ในเม มื่อฝ่ายเขาร้องขอจากฝ่ายตรงข้าม หลินเซียวก็ได้แต่ยอมถอยเท่านั้น
“เป็นคนที่รับมือยากจริงๆ มิน่าล่ะถึงข่มเฉียวถ
