สงสาร ทำไมรุ่นพี่หลินเซียวคิดไม่ตกขนาดนี้ มาประชันพลังกับลูกพี่หลาน หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ เลย
เมื่อเห็นแววตาของลั่วเฉาปรากฏร่องร่อยความสงสาร ดวงหน้าของหลินเซียวพลันแดงขึ้นมา มิน่าล่ะเขาทำผลงานยอดเยี่ยมอีกสักแค่ไหน ลั่วเฉาก็ยังทำเป็นเหมือนมองไม่เห็น ถ้าเกิดมีคนที มีพรสวรรค์น่าตกตะลึงขนาดนี้อยู่ข้างกาย เกรงว่าก็คงไม่มองใครอื่นอีกเหมือนกัน เขาหดหู่ใจเล็กน้อย ลั่วเฉาน่ารักมากจริงๆ ไม่ว่ารอยยิ้มเขินอาย หรือว่าคำพูดอ่อนโยน ทำให้เขาหล ลงใหลทั้งหมดเลย น่าเสียดายที่คนแบบนี้กลับไม่เป็นคนของเขา
เขามองไปที่หลิงหลานทีทำหน้าเย็นชาอีกครั้ง หลินเซียวลอบถอนหายใจ มีคู่แข่งที่แข็งแกร่งขนาดนี้ หลินเซียวไม่คิดว่าตัวเองจะมีความหวังมากนักเลย ถึงแม้รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ หลินเซียวเป็นคนที่รู้จักปล่อยวาง เมื่อเห็นว่าไม่มีโอกาส เขาก็ปล่อยความรู้สึกมีใจในตอนแรกทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง
เขาเปลี่ยนท่วงท่าเอ่ยกับหลิงหลานอีกครั้งว่า “ฉันมาคราวนี้ก็เพื่ออยาก
