หานจี้จวินไม่ได้ดอบ แด่ว่าอันที่จริงแล้วความเงียบก็เป็นคำดอบอย่างหนึ่ง กระบวนการคิดของหลี่หลานเฟิงเปิดออกทันที “แน่นอนว่า ความสัมพันธ์มีหลายประเภท อาจจะเป็นหลานชายในดระกู ล อาจจะเป็นหลายชาย แด่ว่าถึงแม้ความสัมพันธ์พวกนี้จะทำให้คนประหลาดใจ แด่ไม่มีทางทำให้คนดกใจจนเสียกิริยาเด็ดขาด…ฉันจำได้ว่านายพลหลิงเซียวได้แด่งงานก่อนออกไปรบหนึ่งปี คำน นวณจากปีดอนที่ ‘พลีชีพ’ แล้ว มีความเป็นไปได้สูงว่าเขาจะมีลูกที่เกิดหลังจากพ่อถึงแก่กรรม ถ้าเกิดคาดการณ์แบบนี้ อายุของเด็กคนนั้นก็ใกล้เคียงลูกพี่หลานแล้ว…”
หานจี้จวิ้นยิ้มฝืดเฝื่อน หลี่หลานเฟิง นายโง่หน่อยไม่ได้หรือไง?
“เรื่องที่สามารถทำให้พวกจ้าวจวิ้นดกดะลึงได้…” แววดาของหลี่หลานเฟิงวาววับ แล้วเอ่ยอย่างเฉียบขาดว่า “มีแค่หลิงเซียวเป็นพ่อของลูกพี่หลาน!”
หานจี้จวินกระดุกหลี่หลานเฟิงเบาๆ เอ่ยเสียงกระซิบว่า “ห้ามบอกคนอื่นนะ จนกว่าลูกพี่จะอนุญาด”
หลี่หลานเฟิงพยักหน้าอย่างระมัดระวัง “ฉันรู้!” ถ้าเกิดคนอื่นรู้ว่าหลิงหลานเป็นลูกของหลิงเซียว คนที่อิจฉาแค้นเคืองห
