่งที่สุดในโรงเรียนทหารของเรา ในเมื่อจ้าวจวิ้นกับเฉียวถิงออกไปประลองกันหมดแล้ว งั้นรอบ ที่สามก็ต้องเป็นลูกพี่ของพวกเรา”
ลั่วล่างได้ยินคำกล่าวก็ยังคงงุนงงมาก “ไม่ใช่บอกว่าเป่ายิงฉุบตัดสินเหรอ? งั้นจะแน่ใจได้ยังไงว่าคนที่ออกไปประลองรอบที่สามคือลูกพี่? อีกสองคนที่เหลือก็มีความหวังเหมือนกันน นะ” กล่าวจบเขาก็พึมพำเสียงแผ่วเบาว่า “โชคไม่ใช่ของที่คาดการณ์ได้สักหน่อย”
เซี่ยอี๋ไม่อาจทนให้ลั่วล่างเป็นเด็กอ่อนหัดต่อไปได้แล้ว เขารีบกล่าวว่า “พวกเราอาจจะอาศัยโชค แต่ว่าจากความสามารถของลูกพี่ ไม่มีคำว่าโชค”
เวลานี้ลั่วล่างรู้แจ้งแล้ว จริงด้วย ปีศาจอัจฉริยะอย่างลูกพี่จะออกไปประลองหรือไม่นั้น ปัญหาไม่ใช่เรื่องโชค หากแต่อยู่ที่ว่าลูกพี่อยากออกไปประลองหรือเปล่า ยินดีออกไปประลองหรือ อเปล่า
เมื่อเห็นลั่วล่างเข้าใจแล้ว เซี่ยอี๋ก็ลอบปาดเหงื่อเย็นๆ ในที่สุดก็ไม่ได้ทำให้ทีมขายหน้าต่อ ไม่ได้ทำให้เขาขายหน้า…เอ่อ? เมื่อตะกี้ความคิดอะไรแล่นเข้ามาม
