ว่าลูกพี่หลานเป็นตัวตนที่ไร้เทียมทานในรุ่นเดียวกัน
ลั่วเฉาเหลือบมองพวกรุ่นพี่ที่อยู่ข้างกายอย่างระมัดระวังแวบหนึ่ง เมื่อพบว่าความสนใจของทุกคนไม่ได้อยู่ที่ตัวพวกเธอก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ความจริงแล้ว ลั่วเฉาคิดในใจว่า ต่อให้เป็นรุ่นพี่หลินเซียวขึ้นไปประลองเอง ลูกพี่หลานก็ไม่มีทางแพ้เหมือนกัน และตอนนี้คนที่ขึ้นไปประลองคือรุ่นพี่เยี่ย นั่นย่อมเป็นการส่งตัวเองไปเป็นเหยื่อให้ลูกพี่หลานแน่น นอน
ลั่วเฉาเริ่มรู้สึกสงสารรุ่นพี่เยี่ยที่ใจดีและเอาใจใส่พวกเธอตลอด หวังว่าลูกพี่หลานจะเห็นอีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่ของพวกเธอไม่ทรมานจนน่าอนาถมากเกินไป!
ลั่วเฉาพลันรู้สึกผิดต่อโรงเรียนตัวเองรวมถึงพวกรุ่นพี่มากที่เธอมีความคิดแบบนี้ รู้สึกละอายใจเล็กน้อย ดวงหน้าที่เดิมทีแดงก่ำก็ยิ่งแดงมากขึ้น เธอเล่นนิ้วมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว พอคิดว่าลูกพี่หลานที่เอาใจใส่เธอมาตั้งแต่เด็กๆ จะพ่ายแพ้ เธอยังยินดีเห็นรุ่นพี่ตัวเองแพ้มากกว่า!
ลั่วเฉากัด
