ว…” หลิงหลานอธิบาย
“จริงด้วย!” เสี่ยวซื่อตระหนักได้แล้ว
“อีกอย่าง ต่อให้เป็นของจริงแล้วเป็นยังไง นายควรรู้เอาไว้นะว่า ต้องมีสักวันที่พวกเราจะไปที่สนามรบ ที่นั่น ไม่ว่าอะไรก็มีหมด ของที่น่ากลัวกว่าอาวุธชิ้นนี้ก็มีไม่น้อยเ เหมือนกัน ถ้าเกิดตอนนี้กลัว นายคิดว่าพวกเราจะเอาชีวิตรอดในสนามรบได้ยังไง?” หลิงหลานถามกลับ “ดังนั้น การที่เราได้รู้จักอาวุธแบบนี้ล่วงหน้าก็เป็นโชคดีของพวกเราแล้ว!”
หลิงหลานพูดไปด้วย โบกสะบัดนิ้วมือของตัวเองโดยไม่รีบร้อนไปด้วย ทำการควบคุมหนึ่งชุด เธอปรับปืนลำแสงระยะไกลของตัวเองเสร็จแล้วก็เล็งไปที่คู่ต่อสู้…
รอบนี้หลิงหลานตัดสินใจเชื่อฟังคำพูดของพ่อเธอ เก็บงำความสามารถเอาไว้สักหน่อย เธอไม่ได้ทำการบุกอีก หากแต่เป็นฝ่ายตั้งรับป้องกัน ถึงแม้ว่ารูปแบบเช่นนี้จะไม่สอดคล้องกับนิ สัยของเธอเลยก็ตาม
เสี่ยวซื่อฟังคำพูดของหลิงหลานก็เงียบกริบไปทันที เวลานี้ออปติคัลคอมพิวเตอร์เพิ่งรายงานข้อมูลตัวเลขหลังจากการปรับเปลี่ยน เมื่อหลิงหลานได้ยินน้ำเสียงจักร
