ถั่วงอกน้อย ความสูงยังไม่ถึงช่วงเอวเล็กๆ ของหลิงหลานเลย ต่อให้เขย่งเท้าอีกแค่ไหนยังไงก็ไม่ถึง
เขาแหงนหน้ามองขึ้นสูงไปบนกระดาษขาวแผ่นนั้น เสี่ยวซื่อพลันลอบแค้นตัวเองว่าทำไมถึงเปลี่ยนข้อมูลเป็นรูปแบบเอกสารกระดาษขาวด้วย ใช้หน้าจอเสมือนจริงเหมือนกับข้างนอกก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ? เวลานี้เสี่ยวซื่อนึกเสียใจภายหลังแล้ว แต่ก็ไม่กล้าปรับเปลี่ยนเองตามใจชอบอีก เขากลัวว่าจะถูกลูกพี่ของตัวเองขังไว้ในห้องมืดเล็กๆ อีกครั้ง
การกระทำของเสี่ยวซื่ออยู่ในสายตาของหลิงหลานมานานแล้ว ในใจรู้สึกขบขันมาก เธอไม่ปล่อยให้เสี่ยวซื่อลำบากอีกต่อไป ลดแผ่นกระดาษไปข้างล่าง ย้ายมาที่เบื้องหน้าเสี่ยวซื่อ ก่อนจะชี้ไปยังชื่อหนึ่งในนั้นและกล่าวว่า “เขานี่แหละ”
เสี่ยวซื่อเผลออ่านออกมาตามจิตใต้สำนึก “ตู้หยวนหล่าง ภาควิชากลยุทธ์ทหาร การประลองวางแผนกลยุทธ์ในศึกประลองครั้งนี้: อันดับที่เจ็ด…ผลคะแนนนี้ไม่นับว่าดี แพ้ให้กับหานจี้จวิน...” พูดถึงตรงนี้ เสี่ยวซื่อยังคงงุนงงสับสน ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกพี่ตัวเองถึงอยากค้นหาหมอนี่ออกมาจากในหมู่คนนับร้อยนี้
ดวงตาเต็มไปด้วยความงงงวยของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานแย้มยิ้ม เธออธิบายว่า “แนวทัพของถงหล
