ารพูดจู้จี้จุกจิกด้วยความเป็นห่วงของหลานลั่วเฟิ่ง หลิงหลานตื้นตันใจพลางลอบขอความช่วยเหลือจากพ่อของตัวเอง…ฮือๆๆ ไม่ได้เจอแม่มาหนึ่งปี แม่เปลี่ยนเป็นขี้บ่นขึ้นแล้ว…
ในที่สุดหลิงหลานก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอยากต่อต้าน ถึงแม้วัยต่อต้านของเธอจะมาช้าขนาดนี้ อายุสองชาติบวกกันก็ใกล้จะสี่สิบแล้ว หลิงหลานคิดถึงเรื่องนี้ก็อับอายขายหน้ามาก เธอทำผิดต่ออายุทางจิตใจของตัวเองเหลือเกิน
เมื่อรู้ว่าหลิงเซียวจะจากไปหลังจากที่การต่อสู้ประจัญบานสิ้นสุดลง หลิงหลานก็ยืนยันกับหลานลั่วเฟิ่งย้ำๆ ว่า เธอจะต้องหาเวลามาพบอีกฝ่ายในระหว่างศึกประลองหุ่นรบนี้แน่นอน ถึงทำให้หลานลั่วเฟิ่งยอมปล่อยตัวเธอไปได้ ขณะที่หลิงหลานจากไปนั้น เธอก็บอกใบ้พ่อของเธออย่างไร้เสียงว่า พยายามทำงานเข้า ให้แม่ของเธอท้องไวๆ เธอจะได้หลุดพ้นเสียที…
พอโยนคำพูดเป็นนัยๆ เหล่านี้ออกไป หลิงหลานก็ตบก้นหนีไปอย่างไม่รับผิดชอบ ทิ้งหลิงเซียวที่อึ้งงันระคนเซ่อซ่าไว้ ปลายหูและแก้มของเขาเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอับอายต่อหน้าลูกสาวตัวเอง
น่าเสียดาย…หลิงเซียวถอนหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง ทว่าแป๊บเดียวก็แย้มยิ้มออกมา ชั่วชีวิตนี้เขา
