อย่างรวดเร็ว สัมผัสถึงร่างกายของเธอได้สำเร็จ
นี่ทำให้หลิงหลานยินดีเป็นบ้าเป็นหลังในใจ หลิงหลานรู้ดีเช่นกันว่า หากต้องการช่วยเหลือตัวเอง มีเพียงควบคุมร่างกายตัวเองได้ ถึงจะมีโอกาสผ่านพ้นวิกฤตในครั้งนี้ไปได้ ดังนั้นเธอจึงทุ่มสุดตัวสุดหัวใจ ให้พลังจิตของตนปกคลุมทั่วทั้งร่างกายตัวเองเอาไว้
ไม่นาน หลิงหลานสัมผัสได้ถึงร่างกายของตัวเอง ตามด้วยแขน ต้นขา แผ่ขยายออกไปอย่างช้าๆ ท้ายที่สุดก็มาถึงปลายนิ้วและปลายเท้า…เมื่อหลิงหลานควบคุมร่างกายได้ ก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ลึกล้ำเข้าไปในกระดูกสายหนึ่งสาดซัดเข้ามา
“ความรู้สึกนี้มัน คุ้นชะมัดยาดเลย” ทั่วทั้งร่างราวกับถูกมือนับไม่ถ้วนถลกออกทั้งเป็น เหมือนกับในชาติก่อนไม่มีผิด ถึงแม้ความเจ็บปวดจะเข้าสู่หัวใจ แต่หลิงหลานยังคงยิ้มขึ้นมา
สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดก็หมายความว่า เธอควบคุมร่างกายตัวเองสำเร็จแล้วจริงๆ
น่าเสียดาย สีหน้าดุดันไม่ได้เปลี่ยนเป็นดีขึ้นมาเพราะรอยยิ้มของเธอเท่าไหร่นัก เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ของหลิงหลาน เสี่ยวซื่อก็ร้องไห้ขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว “ฮือๆๆ ลูกพี่ เธอไหวหรือเปล่า?”
ภาพที่คุ้นเคยนี้ทำให้เสี่ยวซื่อนึกถึงชาติก่อนของหลิงหลาน เขากลัวว่าหลิงหลานจ
