สือมาก
อย่างที่คิดไว้เลย เมื่อลั่วล่างมองไปทางจ้าวจวิ้นก็ได้รับสายตาที่จ้าวจวิ้นแอบทอดมองมา ลั่วล่างก็รู้ว่าหมอนี่กำลังวางกับดักอยู่แน่นอน ดังนั้นเลยไม่สนใจเขาอีก
เมื่อไม่มีคนที่ขวางมือขวางเท้าอยู่ข้างกายแล้ว เจี่ยงเส่าอวี่ก็อารมณ์ดีสุดขีด เขาเอ่ยปลอบโยนลั่วล่างด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “คนสวยตัวน้อย อย่าโมโหเลย พี่ชายแค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอเท่านั้น”
การที่เจี่ยงเส่าอวี่เปลี่ยนเป็นมีมารยาทขึ้นมาฉับพลัน ย่อมไม่ใช่เพราะจู่ๆ เขาเกิดจิตสำนึกคิดจะปล่อยลั่วล่างไป หากแต่เทียบกับท่าทีเปราะบางขัดเขินของลั่วเฉาแล้ว ลั่วล่างที่หน้าแดงก่ำเพราะความโกรธ ดวงตาสองข้างลุกโชนด้วยไฟโทสะทำให้เขาเปลี่ยนเป็นงดงามจับตา เขาเหมือนกับดอกกุหลาบแดงที่แย้มบานอย่างหยิ่งทระนง และนั่นทำให้เจี่ยงเส่าอวี่รู้สึกตกตะลึงพรึงเพริด
หัวใจของเขาเต้นโครมครามขึ้นมาจนยากจะควบคุม เสน่ห์เย้ายวนล่อลวงวิญญาณผู้คนของลั่วล่างทำให้เขาที่เป็นเสือผู้หญิงมือเก๋าต้านทานไม่ไหวเช่นกัน ลุ่มหลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เขาที่เดิมทีแค่คิดจะเล่นๆ ด้วยเท่านั้น เป็นครั้งแรกที่มีความปรารถนาอยากล็อกอีกฝ่ายไว้ในอ้อมกอดของตัวเองตลอดกาล หวังว่าผู้หญิงที่สะกดสายตาตรง
