ว่ยจี้เลยไม่ได้รังเกียจหลี่หลานเฟิงเหมือนหานอวี้ขนาดนั้น ถึงขนาดที่ยังชื่นชมเขาเล็กน้อยด้วย
“ใช่ไง ก็เพราะรู้ว่าเขาเป็นคนยังไงมานานแล้ว ฉันถึงไม่ไว้ใจที่จะวางอนาคตของอู๋จี๋ไว้ที่ตัวเขา ฉันกลัวจริงๆ ว่าสักวันเขาจะขายอู๋จี๋ออกไปหมดเพื่อเป้าหมายของตัวเอง” หานอวี้กล่าวถึงตรงนี้ แววตาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเย็นชาขึ้นมา เขาระแวดระวังต่อหลี่หลานเฟิงเป็นพิเศษ มักจะรู้สึกว่าคนผู้นี้เปี่ยมไปด้วยเล่ห์อุบายอย่างยิ่งยวด
“อย่าเพิ่งพูดว่าเขาเป็นคนแบบไหนเลย ดูเหมือนพวกเราทุกคนจะดูแคลนความสามารถในการควบคุมหุ่นรบของเขาแล้ว ไม่นึกเลยว่าเขาจะเก่งขนาดนี้ การเคลื่อนไหวชุดนั้นไม่ใช่ของที่ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษทั่วไปสามารถทำได้เลย” เว่ยจี้เอ่ยพลางทอดถอนใจ
ท่วงท่าการสับเปลี่ยนเอเนอร์จอนอย่างรวดเร็วกลางอากาศชุดนั้นดูเหมือนเรียบง่ายมาก แต่ความจริงแล้วไม่ง่ายดายเลย ต่อให้บังคับหุ่นรบให้เหมือนมือเท้าตัวเองได้สำเร็จ แต่ในการควบคุมที่ละเอียดแบบนี้ ยังคงมีผู้ควบคุมหุ่นรบมากมายที่ไม่สามารถทำได้ เป็นการทดสอบความสามารถของผู้ควบคุมอย่างยิ่งยวด แต่เห็นได้ว่าการควบคุมที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ของหลี่หลานเฟิงไปถึงขั้นคนกับหุ่นรบประสานกันเป็นหนึ่งอย่างแท้จริงแล้ว ถึงสามารถทำการเคลื่อนไหวเช่นนี้ได้เป็นธรรมชาติขนาดนี้
“เขาถ่วงเวลาอยู่ในระดับนักรบหุ่นรบชั้นสูงมาเกือบสองปีเต็ม ดูท่าก็คงจะทำเพื่อเรื่องนี้” ยามนี้หานอวี้เองก็เข้า
