บทที่ 225 สมแล้วที่เป็นเสาหลักของนิกายศักดิ์สิทธิ์ข้า
ชั่วขณะนั้น สรรพสิ่งทั่วฟ้าดินเงียบงัน
เจียงตง เจียงเป่ย เจียงซี เจียงหนาน ทุกทิศมีธรรมกายสูงตระหง่านผุดขึ้นจากพื้นทะลวงชั้นเมฆทั้งสามสิบหก กวาดสายตาไปยังทิศทางของจงกวง
เหนือห้วงเวหา ดวงดาวพลันปรากฏ
หาใช่ดวงดาวแท้จริงไม่ หากแต่เป็นการปรากฏของเหล่าผู้บรรลุมรรค บ้างเปล่งแสงพุทธะ บ้างแผ่กระบี่คมกล้า ส่วนพวกขั้นสร้างรากฐานกลับยุ่งเหยิงปนเป
ทว่าเพียงพริบตาเดียว ลมพายุหอบใหญ่ก็หอบพัดผ่านมา
สายลมแผ่ไกลพันลี้ หิมะปลิวสิบแดน เพียงครู่ก็ปัดพัดนิมิตทั้งมวลให้สิ้น เห็นชัดว่าชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินลงมือแล้ว ขัดขวางสายตาแอบดูทั้งหลาย
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ร่างของจงกวงก็เริ่มแผ่แสงเจิดจ้าออกมา
มิใช่เพียงเขา ทั่วทั้งแคว้นชิ่ง ตั้งแต่ขุนนางชั้นสูงจนถึงราษฎรชั้นล่าง ล้วนแผ่แสงออกจากกายอย่างตื่นตระหนก
แสงนั้นแผ่กระจายจากตัวพวกเขา แพร่ขยายออกไปทุกทิศทุกทาง บ้านเรือน ราชสำนัก ภูเขา แม่น้ำกระทั่งเหล่าผู้ฝึกตนในแคว้นชิ่งก็ถูกแสงนั้นแตะต้อง ตั้งแต่ขั้นรวมลมปราณ ขั้นสร้างรากฐาน ขั้นกลางสร้างรากฐาน กระทั่งเจินเหรินห้าธาตุที่หลบหนีก็ไม่เว้น
“นี่มันอะไร?”
เจินเหรินห้าธาตุตกตะลึงยิ่ง ด้วยเป็นเจินเหรินระดับกลางสร้างรากฐาน มองเห็นความจริงได้ลึกซึ้งกว่าผู้คนทั่วไป
ไม่นานเขาก็พบต้นตอของแสงนั้น
ตำแหน่งขุนนาง
เขาเคยสวามิภักดิ์ต่อราชสำนักแห่งเต๋า จึงได้รับตำแหน
