างกายสั่นสะท้าน ดวงตาสองข้างที่เดิมทีฉ่ำรื้นกระจ่างใส เปลี่ยนเป็นเย็นชาอำมหิตไร้ความปรานีในวินาทีถัดมา เขาในยามนี้คล้ายกับสัมผัสไม่ได้ถึงความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่ส่งผ่านมาจากทางร่างกายแล้ว
“ฮึ ต้องให้ฉันมาทนรับช่วงวิกฤติเนี่ยนะ บุคลิกหลักอย่างนายไม่มีความรับผิดชอบเกินไปแล้ว” ขณะที่ลั่วล่างกำลังพึมพำกับตัวเองอยู่นั้น เขาก็กดปุ่มระเบิดตัวเองของหุ่นรบอย่างเฉียบขาด แล้วยื่นมือทั้งสองข้างออกไปจับดาบแสงที่เสียบทะลุร่างของเขาไว้แน่น พลังงานที่ดาบแสงปลดปล่อยออกมาเผาสองมือของลั่วล่าง ทว่าลั่วล่างไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิดเดียว ราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขาก็ไม่ปาน
ตอนนี้เอง เฉียวถิงกำลังอยากดึงดาบแสงออกจากในห้องคนขับของหลิงเทียนหมายเลขห้า ทว่าเมื่อเขาชักทีหนึ่งกลับไม่สำเร็จ ดาบแสงติดอยู่หรือไงนะ?
“ลั่วล่าง…” หลี่อิงเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างเห็นลั่วล่างถูกแทง เขาก็ร้องด้วยความตื่นตระหนกขึ้นมาทันใด
“หลบ!” เสียงเย็นเยียบของลั่วล่างดังมาจากในช่องสื่อสารของหุ่นรบ หลี่อิงเจี๋ยพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหน้าเปลี่ยนสีทันที ก่อนจะถอยกรูดไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว
“เชี่ย ไอ้หนูลั่ว รอพี่ชายก่อนสิ!” จ้าวจ
