มีพรสวรรค์ระดับปีศาจสุดขีด แต่เพราะไม่มีพรหมลิขิตนั้น เลยไม่ได้สั่นคลอนจิตใจเขาจนอยากรับเป็นลูกศิษย์ที่แท้จริง มีเพียงหลินจงชิงที่ทำให้ถูกใจ จากนั้นก็ทุ่มเทความคิดทันทีว่าอยากรับเข้าสำนัก ตั้งใจอบรมสอนสั่งจนถึงที่สุด
“อืม ฉันอยากมีลูกศิษย์แบบนี้นะ อาจารย์ฉันเองก็คงดีใจแทนฉันเหมือนกัน” คำพูดของผู้อำนวยการทำให้สีหน้าของถังอวี้อบอุ่นมากยิ่งขึ้น ในเมื่อจิตใจโอนเอนแล้วก็ต้องรีบดำเนินการทันที ไม่อย่างนั้นหากชักช้า ลูกศิษย์ที่เขาถูกใจอาจจะโดนคนอื่นแย่งชิงไปได้ ถังอวี้พบว่า การแสดงความสามารถอันยอดเยี่ยมของหลิงเทียนหมายเลขเจ็ดทำให้อาจารย์ไม่น้อยที่นั่งอยู่ที่นี่เผยสีหน้าชื่นชมแล้ว…
“ฮ่าๆ งั้นก็ขอแสดงความยินดีด้วย” ถังอวี้สามารถรับลูกศิษย์ที่พึงพอใจ ผู้อำนวยการเองก็ดีใจแทนลูกศิษย์ของเพื่อนเก่าเขาคนนี้เหมือนกัน อันที่จริง มีบางช่วงที่ผู้อำนวยการเป็นห่วงถังอวี้มาก กลัวว่าทักษะความรู้ของสำนักเขาจะไร้ผู้สืบทอดเพราะมาตรฐานสายตาของถังอวี้สูงเกินไป ควรรู้เอาไว้ว่า ต่อให้เป็นคนโดดเด่นอย่างเฉียวถิงก็ไม่สามารถทำให้ถังอวี้ใจโอนเอนได้เลย ครั้งหนึ่งผู้อำนวยการถึงขนาดคิดว่า โลกใบนี้อาจจะไม่มีเด็กที่สั่นคลอนจิตใจของถังอวี้ก็ไ
