เวลานี้เอง ภายในห้อง VIP แห่งหนึ่งในโรงเรียนทหาร การประลองครั้งนี้กำลังฉายอยู่บนหน้าจอขนาดใหญ่ ด้านในมีผู้คนประมาณยี่สิบคนกำลังชมการประลองอย่างจริงจัง เมื่อแผนที่นี้ปรากฏขึ้นมา คนไม่น้อยเผยรอยยิ้มละไม ทว่าก็มีคนจำนวนน้อยที่ขมวดคิ้วพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“ถังอวี้ นายคิดว่าไง?” ชายชราผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ด้านข้างถังอวี้เอ่ยปากถามฉับพลัน เขาก็คือผู้อำนวยการโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งผู้นั้น ยามนี้ก็ร่วมกิจกรรมชมดูและศึกษาของบรรดาระดับสูงและอาจารย์หุ่นรบในโรงเรียนด้วยเหมือนกัน
“ผู้อำนวยการ…แผนที่นี้มัน โรงเรียนไม่ได้สอดมือจริงๆ เหรอครับ?” ถังอวี้เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม
“ฉันแค่กำหนดให้การแข่งขันเป็นการประลองแบบเปิดเท่านั้น” ผู้อำนวยการตอบกลับเรียบๆ “แต่นายก็รู้ว่า เรื่องกำหนดแผนที่ไม่ได้มีแค่ฉันเท่านั้นที่มีอำนาจนี้”
ถังอวี้ไม่ตอบ ทว่าแววตาของเขามีร่องรอยความอำมหิตพาดผ่านอย่างรวดเร็ว ลอบจัดการลับๆ ไม่ว่าแพ้หรือชนะต่างเป็นความเสื่อมเสียต่อผู้ควบคุมหุ่นรบอย่างพวกเขา
“นายไม่ดีใจหรือไง เฉียวถิงหัวหน้ากลุ่มเหลยถิง หัวหน้าทีมในการประลองครั้งนี้ก็คือนักเรียนที่ภาคภูมิใจของนายนะ” ผู้อำนวยการเอ่ยสัพยอก
“ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป หลิงหลาน ฉีหลง ลั่วล่าง อู่จย่ง หลี่อิงเจี๋ยก็คือนักเรียนของผมด้วย ผมเชื่อว่าสามปีให้หลัง พวกเขาก็เป็นนักเรียนที่ผมภาคภูมิใจเหมือนกัน…” ถังอวี้พลันหันหน้ามา เลิกค
