หุ่นรบ ฝึกฝนครั้งเดียวก็เพียงพอแล้ว
คาบทฤษฎีตอนเช้ากำลังจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า หลังจากจบคาบนี้ช่วงเวลาพักเที่ยงก็มาถึง เมื่อเสียงแจ้งเตือนเลิกเรียนเพิ่งดังขึ้นมา บรรดานักเรียนบอกลาอาจารย์อย่างเคารพนอบน้อมแล้ว นักเรียนบางคนที่หิวโหยก็ชิงนำหน้าพุ่งออกไปก่อนก้าวหนึ่ง…
“ลูกพี่หลาน เลิกเรียนแล้ว” ลั่วล่างที่นั่งอยู่ด้านข้างมาถึงข้างกายหลิงหลานและเอ่ยเตือนเสียงเบา ส่วนมือก็ช่วยหลิงหลานเก็บข้าวของอย่างคล่องแคล่ว
หลิงหลานได้ยินเสียงเตือนของลั่วล่างก็ค่อยลืมตาที่ตอนแรกหรี่ลงเพียงครึ่งเดียว เธอกำลังทำการคิดทบทวนสถานการณ์ใหม่อีกรอบกับเสี่ยวซื่อในคาบเรียนเมื่อสักครู่นี้
เวลานี้เอง หน้าประตูพลันปรากฏชายหนุ่มร่างสูงที่ยังแฝงไปด้วยความเยาว์วัยเล็กน้อย เขาโผล่หัวออกมาจากหน้าประตู พอเห็นหลิงหลาน แววตาก็โชนแสงทันที รีบเคาะประตู ส่งเสียงดังดึงดูดความสนใจของพวกนักเรียนที่ยังไม่ได้ออกไปจากห้องเรียน
“อ่า นั่นมันฉางซินหยวนคนดวงซวยไม่ใช่เหรอ?” พวกนักเรียนที่เห็นเหตุการณ์อดซุบซิบไม่ได้ เรื่องเหลยถิงบีบคั้นฉางซินหยวนนี้แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนมานานแล้ว นักเรียนที่เข้ามาใหม่ไม่น้อยต่างนับถือความกล้าหาญของฉางซินหยวน
