“เกาจิ้นอวิ๋น นายคิดว่าไง?” ท่ามกลางความเงียบงันหนาวเหน็บ ในที่สุดหลิงหลานก็เอ่ยปากขึ้น ทว่าเธอกลับขานชื่อเกาจิ้นอวิ๋นอย่างไม่คาดฝัน
นี่ทำให้อู่จย่งที่นั่งอยู่ข้างกายหลิงหลานเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ หลี่อิงเจี๋ยมึนงงก่อนสักพัก จากนั้นก็ใช้สายตาใคร่รู้มองไปที่เกาจิ้นอวิ๋น อยากรู้ว่าหมอนี่ใช้อะไรมาได้รับการเห็นคุณค่าจากลูกพี่หลาน
การเรียกชื่อของหลิงหลานทำให้เกาจิ้นอวิ๋นนิ่งงันไปทันใด ก่อนจะยินดีเป็นบ้าเป็นหลังขึ้นมา เทียบกับหัวหน้าทีมคนอื่นๆ ที่ไม่รู้ความสามารถของลูกพี่หลานอย่างแน่ชัดแล้ว เขาที่เคยถูกหลิงหลานช่วยชีวิตไว้ย่อมรู้ดีว่าลูกพี่หลานมีความสามารถถึงขั้นไหน ทุกคนล้วนคิดว่ากลุ่มหุ่นรบหลิงเทียนจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน แต่เขากลับคิดว่า เหลยถิงที่ไม่รู้ความสามารถที่แท้จริงของลูกพี่หลานย่อมต้องพ่ายแพ้ให้กับกลุ่มหุ่นรบหลิงเทียนอีกครั้ง…
และตอนนี้การที่หลิงหลานเรียกชื่อสอบถามความคิดเห็นของเขาด้วยตัวเอง หมายความว่าเขาเข้าสู่สายตาของลูกพี่หลานได้สำเร็จแล้วใช่หรือเปล่า? ความคิดนี้ทำให้เกาจิ้นอวิ๋นตื่นเต้นขึ้นมา แต่ในใจเขารู้ดีว่า ถ้าเกิดเขาไม่อาจบอกความเห็นได้ละก็ มีความเป็นไปได้สูง
