ๆ อย่างเห็นได้ชัด ทว่าเขาทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่การศึกษาวิจัยยา ถ้าหากไม่ใช่เพราะหลิงหลานออกคำสั่งอย่างเข้มงวดให้สมาชิกทีมทุกคนฝึกฝนการควบคุมหุ่นรบอย่างน้อยสองชั่วโมงต่อวันละก็ เกรงว่าหลี่ซื่ออวี๋คงไม่ไปฝึกฝนการควบคุมหุ่นรบเลย
ถึงแม้หลิงหลานเสียดายอยู่บ้างที่หลี่ซื่ออวี๋สิ้นเปลืองพรสวรรค์ด้านการควบคุมหุ่นรบของเขา แต่ทุกคนต่างมีเป้าหมายของตัวเอง หลิงหลานเองก็ไม่อาจก้าวก่ายกับการตัดสินใจของหลี่ซื่ออวี๋มากนักเหมือนกัน โชคยังดี เนื่องจากการฝึกฝนสองชั่วโมงต่อวันทำให้การควบคุมหุ่นรบของหลี่ซื่ออวี๋ไม่ได้ถูกสลัดทิ้งห่างไปไกลมากนัก แม้ว่าเขายังคงเป็นนักรบหุ่นรบชั้นสูง แต่เขาก็ยังทะยานจากขั้นต้นมาถึงขั้นกลางแล้ว ขอเพียงหลี่ซื่ออวี๋ไม่ได้เลิกล้มกลางคัน ไม่กี่เดือนเขาก็เข้าสู่ช่วงปลายของนักรบหุ่นรบชั้นสูงได้สบายๆ ทำให้หลิงหลานวางใจไม่น้อย
หลิงหลานที่ผ่านสงครามบุกจู่โจมทางอากาศรู้ดีว่าในสนามรบ พวกคนที่อยู่ต่ำกว่าผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษล้วนเป็นตัวเบี้ยใช้แล้วทิ้ง หากต้องการให้พวกสมาชิกทีมรอดชีวิตต่อไปได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็ต้องทำให้พวกเขาเลื่อนขั้นเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษ
