สุขภาพร่างกายที่น่าเป็นห่วงของชีตาห์จะเกิดปัญหาขึ้นมาอีกแล้ว?
หลิงหลานที่กังวลใจอดยื่นมือขวาออกไปกดสองมือที่สั่นระริกของหลี่หลานเฟิงไม่ได้ การกระทำนี้ทำให้ร่างกายของหลี่หลานเฟิงสั่นสะท้านทันที เขาเงยหน้ามองไปที่หลิงหลานฉับพลัน ดวงตาแดงฉานสองข้างเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง ถึงขนาดที่ยังมีร่องรอยความบ้าคลั่งอีกด้วย แววตานั้นเหมือนกับว่าเขาถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง…
“ชีตาห์ นายไม่เป็นไรนะ?” หลิงหลานสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของหลี่หลานเฟิงเลยเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
คำถามของหลิงหลานราวกับช่วยชีวิตหลี่หลานเฟิงที่จมอยู่ในโลกของตัวเองไว้ แววตาของเขากระจ่างใสขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หลี่หลานเฟิงที่กลับมามีสติพลิกมือกอบกุมมือขวาของหลิงหลานไว้ เขากุมแน่นมากเหมือนกับคว้าที่พึ่งสุดท้ายก็ไม่ปาน ไม่ยอมปล่อยมือ เรี่ยวแรงนั้นทำให้หลิงหลานรู้สึกเจ็บเล็กน้อย
หลิงหลานเกลียดการแตะเนื้อต้องตัวกับคนอื่นมาตลอด ขณะที่เธอกำลังใคร่ครวญว่าจะสะบัดมือใหญ่ของหลี่หลานเฟิงทิ้งดีหรือไม่ เธอกลับสัมผัสได้ว่าฝ่ามือของหลี่หลานเฟิงเต็มไปด้วยเหงื่อ เธอนึกโยงไปถึงแววตาคลุ้มคลั่งสิ้นหวังของหลี่หลานเฟิงเมื่อสักครู่นี้ ก่อน
